dörtten sonrası yalan - sabriye kerebiç

Büyük bir gürültü var. Kocaman, yeşil bir alan. Büyük bir gürültü ama ne fena. Aman Allah’ım. Hassas kulaklarım bana acı vermeye başladı. Kanadı aksadığı için peşinden gitmiştim o serçenin. Yoksa işim olmaz onlarla. Uçuyorlar. Bazen bunu unutup peşlerinden alıkça koşan saf kedileri görüyor, gülüyorum. Yok ben saf değilim. Biliyorum ki uçamayacak. Eninde sonunda yorulup pençelerime düşecek. Ama o inanılmaz gürültünün beni mahvettiği yere doğru kaçtı. Çimenlerin üzerinde koşan çıplak bacaklı insanlar gördüm. Birdenbire gözlerime, kulaklarıma ve burnuma o kadar çok ve farklı uyarılar geldi ki birden neye uğradığımı şaşırdım. Çok insan vardı. Çok. Yeşilliğin etrafına oturmuşlar. Kuş nereye gitti bu arada kaybettim onu. Kendi canımın derdine düştüm. Üstüme su şişeleri filan yağıyordu. Çimlere doğru koşunca beni kovalamaya başladı çocuklar. Kenara kaçtım. Kulübe gibi bir şeyin arkasında kendime göre bir boşluk buldum, saklandım. O kadar çok insanı bir arada görmemiştim. Ve kulaklarım alışınca anladım ki aynı şeyi bağırıyorlardı. Birlikte şarkı mı söylüyorlardı? Yok, şarkı değil çünkü fazla öfkeliydiler. Daha önce duyduklarım gibi değil. Bir yaşıma daha girmiştim. Gizlendiğim yerden çıplak bacakları izledim. Hepsi erkek. Bir top var. Sürekli koşuyorlar. Birisi topa vuruyor. Tekrar koşuyorlar. Bir de bizim kara Selami gibi bir çıplak bacaklı daha var. O hiç topa vurmuyor. Ama koşma dersen eksik kalır yanı yok. Kuş nereye gitti acaba? Yahu uçamaz o nereye gidecek? Kenara bir yere tünemiştir. Ben bu halimle korktuğuma göre o kalp sektesinden gitmiştir şimdiye kadar. Mundar olmuştur. Kahretsin, nerden geldin buraya be kuş. Bak hem kayboldun hem beni aç bıraktın. Etrafta bol bol su var. Saçılmış. Ama yiyecek bir şey yok. Bu insanlar et filan fırlatmıyorlar etrafa. Ateş yakanlar var. Ama bir şey pişirmek için değil. Ateşi ellerinde tutuyorlar. Ateşi nasıl tutuyorlar yahu? İnsanları anlamak için insan olmak lazım. Ama kara Selami söylemişti. Belki de haklı. Onları anlamak için insan olmak da yetmez. Kara Selami kılıklı düdük öttürüyor bazen. O öttürünce herkes duruyor. Gürültü artıyor. Ben ne zaman kurtulacağım buradan? Kendimi çok güçsüz hissettim. Beklemeliyim. Bunlar giderse ben de çıkarım. Hava da karardı. Ve oğlum hâlâ açsın. Bravo sana. Kuşun peşinde geçti akşam. Kurtulayım buradan kara Selami’nin evine gideceğim. Çöplerinde her zaman balık oluyor. Selami’nin artıkları oluyor. Selami’nin yemediğini biz yiyoruz bakar mısınız… Bu dünyada insanlar var, gürültü yapan insanlar var, kediler var bir de şanslı kediler var. Evet, dörde ayrılıyor canlılar bence. Dörtten sonrası yalan.